Deliye Her Gün Malum.

Sakin sessiz Yeşilköy sokaklarına bir de yağmur serinliği ve temizliği eklenince bu bayram sabahı tadından yenmedi. Yağmurluğu kafamıza geçirip kahvaltıya gittik. İnsan yok, araba yok. Sadece koca göbekli martılar ve aç kediler var. Yağmura rağmen kahvaltımızı dışarıda yaptık. Ben enseme enseme bir kaç damla yedimse de mesele etmedim. Uzayıp giden kahvaltı seanslarına bayılırım.
Gün bayram olunca sohbet konusu da çocukluk bayramlarımızdı. Bayramlık faslı bayrama dair sevdiğim tek şeydi. Süslenip püslenip harçlık toplamaya gitmek de fena değildi ama her bir evde tekerrür eden Nasılsınız, Siz nasılsınız, Sen nasılsın çocum'lar çocukluğum boyunca darladı beni. Hani topladığım harçlık o kadar yüklü meblağlar olmuyordu zaten, bir de her seferinde aynı muhabbeti farklı eşyalı bir evde yapınca annemin babamın gözünün içine bakıyordum belli bir süre sonra. Babam da her evde aynı numara, benle göz göze gelince kocaman bir sırıtık yüzle ''Kalkalım mı?'' diye benden izin alırdı.Hani yani ben değil de çocuk sıkıldı zaar, kalkalım biz mademe geliyordu konu. Benim yaş belli bir zaman sonra bu numaraya gitmeyince aynı numaranın yardımcı oyuncusu kardeşim oldu. Böylece her bayram aynı evler ziyaret edildi, küçükler büyüdü, yaşlılar yaşlandı, bazen bir eksildi bazen bir çoğaldı farklı eşyalı farklı evler. Ama benim için hiç bir bayram o bayram havası dedikleri cinsten geçmedi. Olması gereken bir ritüeldi ve misyon tamamlanmalı gibiydi. Bugün hala bu böyle. Sakin geçen bayramlar en sevdiğim. Tıpkı sakin geçen günlerde olduğu gibi.
Sakin İstanbul ise en güzeli. İnsan hayatında kaç kere İstanbul sokaklarını ele geçirmiş gibi bir hisse kapılabilir ki?



Mutlu bayramlar hepinize :)

Sevgiler,
İlham Kedisi